Моўная карціна сьвету - капітальная рэч. Кожная штуковіна, рэч, з'ява мае свой цэтлік. Сустрэў - пазнаў - усё ў парадку. Пачуваешся ўпэўнена. Але вось жа выпаўзе монстр і парушыць усе парадкі. Хто такі? Куды паўзе? Чым займаецца? Няма адказу. Зафіксаваў на ўсялякі выпадак, бо раптам гэта наступны прэзідэнт...
P.S. Ці ёсьць сьпецы сярод камрадаў, што дапамаглі б з ідэнтыфікацыяй?

 

Летась у экспедыцыі мы ледзьве знайшлі царкоўку сьв.Міколы, што на супрацьлеглым ад вёскі Мікалаёва беразе Дзісёнкі. Царква была схаваная ў непралазных зарасьцях і, здавалася, дажывала свае апошнія гады. Сёньняшняе спатканьне было куды больш аптымістычным. Тамтэйшы бацюшка рашуча ўзяўся за аднаўленьне храма: парадкуе тэрыторыю, асьвянціў крыніцу, што непадалёк, рамантуе інтэр'ер, зьбіраецца аднавіць купалы. На правым беразе, дзе і стаіць царква, хадзіць на службы амаль няма каму - у вёсцы Галомысла засталося хат пяць, а ў Мікалаёве свой храм. Трапіць жа на правы бераг можна толькі на чаўне ці ўброд. Як сказала тутэйшая бабуля, бродам шастаюць адно "мальцы за віном у Мікалаёва". Ці пойдуць вернікі? Ня пэўны. Але мяне гэтая акалічнасць не засмучае. Цешыць, што дом сьв. Міколы прымае належны выгляд. І сівабароды стары, які нястомна "па полі ходзіць, жыта глядзіць",  летнім надвячоркам стамлёна сядзе на ганку сваёй хаціны, запіпчыць люльку і, гледзячы на сонечныя сьляды ў нясьпешнай рачной плыні, засьпявае ціха мужчынскую прыгожую песьню. Для сябе - не для вернікаў...

Анёлы

На зорных арэлях мы сонца гукаем,
на боскай пасьцелі мы просім дажджу,
і сон прыручаем, і хатнім імжу
паміж даляглядам і небакраем

 

Бывае прыгажосьць нейкая трывожная, з прысмакам вечнага змроку... Кажуць, матылі - душы памерлых, але тады дужа цікава: як маркіруюць багі праведнікаў, герояў, нягоднікаў ці душы немаўлятаў? Бо столькі колераў і адценьняў на трапяткіх крылцах...
 

Усе русалкі пайшлі дадому, але адна - маленькая, зграбная, срэбраная - засталася, каб сустрэцца са мной. Гледзячы на прыгожыя выгіны яе цела, разумею, чаму тутэйшыя дзяды заўсёды адмоўчваюцца і хітравата пакашліваюць, калі пытаешся пра русалак. А вось бабулі голасна распавядаюць пра "страшных і валасатых, з жалезнымі цыцкамі". Дзяды, пачуўшы такое, недаверліва ківаюць галовамі, адмоўчваюцца, а вясёлыя агеньчыкі ў іх шэра-блакітных вачах гавораць: "Кувай жалеза, пакуль гарачае!"

Купальле 2009

Ніхто нікому ня вінны,
дарогі заўжды паралельныя
шчырай любові і шчырай нянавісьці,
і ў водары летніх зёлак, і ў выпарэньнях вінных
можна адчуць галашэньні, можна - сьпевы вясельныя,
Купальская ноч - смутны водум, сярод карагодаў і радасьці










 

Фрэдзі Кругер - прышчавы здохлік проці падзьвінскіх лесарубаў. У Дрэтуні прайшлі спаборніцтвы "Лесаруб 2009". Перамаглі бягомальскія мальцы, але і ўсе астатнія глядзеліся спрытна ў абыходжаньні з сякерамі ды бензапіламі. Месца правядзеньня (пара кіламетраў да расейскай мяжы) у кантэксьце апошніх падзеяў выглядала даволі сімвалічна. Засекі і завалы на дарогах - даўні, але эфектыўны сродак спыніць хоць прэзідэнцкі картэж, хоць танкавую брыгаду.